Nejdet Akdemir‘in Kişisel Sayfası

Sevgili Kardeşim Neslihan’dan doğum günümde gelen mesaj

“Dostum dostum güzel dostum”

Hayatımımda değerlerim dediğim en güzel kavramları senin sayende edindim.dostluk,paylaşım, adam gibi sevmek,türkü söylerken dinleyenlerin avucuna yürek koymayı,kızdınmı gürlemeyi sevindinmi kahkahalar atmayı yani insana dair ne varsa insanca yapmayı hep senden öğrendim.sen benim Nejdet Abimdin..Abimdin ya ötesi var mı…

Çok zamanlar geçti bir yerlerde bişeyler oldu ve hayat bizi avuçlarının içine aldı.yaş aldıkça geçmişe daha çok özlem duymaya başladık.çok kanadık çok ağladık ondanmıdır bilmem ki…

Ben hala o küçük kara kız olmayı istiyorum senin peşinde dolaşmayı dünyayı senin sözlerinde anlamayı istiyorum. Giden gitti neslim diyorsun dimi? giden gitti…

Şimdi iki dünya tatlısı evladım var.baktıkça kalbimi titreten.isterimki onlarında hayatında bir Nejdet Abileri olsun.Hayata bakmaya başladıklarında onlara yol göstersin..
Canım abim iyi ki doğdun iyiki hayatımın en önemli yerlerinde elimden tuttun.sen çok yaşa..
seni çok seviyorum…

———————————————————————————-
Ve benim ona yazdığım cevap

Canım kardeşim, biricik Neslim…

Ağlattın beni kara kız. İyi ki vardın geçmişimde ve iyiki varsın bu günümde ve iyi ki olacaksın geleceğimde…

Büyüdük. Hatta yaşlandık bile. Yaşıyoruz çok şükür. Oysa ne duru canları kaybettik dosluklarımızda.

Ve çok şükür ki senin gibi bir kardeşim oldu. O güzel oğullarının bir Nejdet dayıları olacak en azından değil mi ?

Seni, sevgili eşini ve yavrularınızı hasretle kucaklıyorum.

Sizi seviyorum
Nejdet abin..

Eksiğinin biri sevmemekse insanın
sevdiğini söyleyememektedir öteki de!
Bütün yalnızlıkları bana bıraktın,
Gel ki özlemler suya insin seninle…

Dörtlük: Hüseyin Atabaş

Bu gün pazartesi
Ayrılığın ilk ertesi
Yokluğun birinci haftasını deviriyor
Hasretin yüreğimi

Bu gün pazartesi
Ankaranın melun sokakları boş
Nereye dönsem kokunu buluyorum neyi dinlesem yüzünü

Saat öğleni gösteriyor işte şimdiler gelme vaktin
Bu gün gelmeyeceksin biliyorum
Ama ben bir babanın oğlunun üzerini örtmesi gibi
Seninle yürüdüğüm sokakları hasretinle örtüyorum

Bana bıraktığın elbiseyi çıkardım az önce çekmeceden
Yitmesin diye kokusu bu kez de çıkaramadım poşetinden
Özleminde kayboluyor koskoca bir gün
Ağustos bitiyor bu gün can şenliğim
Bu gün pazartesi

29 Ağustos 2006 ANKARA

Çok zor ama çok zor günler geçiriyordum 4-5 aydır. Daha kötüsü olabilir mi acaba diye çok kereler düşündüm. Ama düşündüğüm zamanlarda bile batmaya devam ediyordum. Hep daha kötüye gidiyordu.

Sonunda dibe değdi ayaklarım ve tüm gücümle ittim kendimi yukarı.

Işık görünüyor
ışık
görünüyor
IŞIK
GÖRÜNÜYOR

Ne güzelmiş dostluk için akan gözyaşının tadı…

DOSTTAN GELEN
“Selam olsun bu yazım sana… her nekadar kacar durumda olsanda -belki de bu durum benim kadınlık hüsnü kuruntum- benim buna izin vermem imkansız..

iyi oldugun ve herseyin yolunda oldugu konusunda endiseleniyorum… temennim, iyi olmasıdır tabiki..

tanıdıgım en mükemmel insansın. -iltifat degil kesinlikle- bu sebepten dolayı seni kırmak, üzmek istemem.. beni yanlıs anlamanı da istemem… aramızda bir sogukluk oldugunun farkındayım… sebebi de sanırım son konusmamızda ortaya cıkan konu.. ama bak hatalarımı düzelttim, artık sen diye hitap ediyorum…

belki de bu yazım cok sacma gelecektir sana… onca ugrasın, derdin arasında off bee diyebilirsin…

beni üzen de bu iste.. en kötü anlarında senin yanında olamamak.. hatamı anlıyorum… af diliyorum…

sevgiler…”

——————————-

VE ONA GİDEN

“Sevgili Dostum,

Kaçmıyorum senden.

Yalnızca seni kırmak istemediğimden sen geldiğinde susuyorum. Çünkü çok üzgün zamanlarım da bir dost sıcaklığı bekledim senden. Belki göz yaşlarıma dokunabilecek bir kadın eli… Olmadın o yüzden kırgındım sana…

Çok ama çok zor günler geçirdim. Oğlumu ne kadar çok sevdiğimi en iyi bilenlerdensin ve ben oğlumu 58 gün göremedim. Ama geçti düzeliyor… Daha da iyi olacak elbette… Benden aldıkları elbet bir iz bırakacak ama sürüyor işte içine tükürdüğümün yaşamı..

“Sen” beklentime karşılık vermemiş olmana kızmadım. Yalnızlığıma “Siz” soğukluğu ile yazdığın için buruldum sadece. Oysa benim Ankara’da oğlumdan başkta hiç kimsemin olmadığını biliyordunuz… Sarılıp ağlayacağım tek adam da askerdi işte…

Yazdıkların saçma gelmedi sevgili dostum, aksine çok uzun zamandır sana yazmak istediğim bana yazmanı istediğim şeylerdi bunlar.

Üzülme artık. Dostluğumuz en sıcak haliyle duruyor bıraktığımız yerde.

O günü hatırlayarak yazdım bunları ve gözyaşlarıma engel olamadım. Ne güzelmiş dostluk için akan gözyaşının tadı…

Sevgiyle

Nejdet
——————-